Od czasu wyborów praktycznie nie zabieram głosu – siedzę i pokornie czekam na cud.

Nie przejmuję się szalejącą drożyzną, wierzę, że już za chwilę z kopyta ruszą prace przy stadionach i autostradach, ufam iż brak obniżek podatków to stan przejściowy a służba zdrowia jest w przededniu cudownego samouzdrowienia. Nade wszystko jednak cieszę się szczęściem realizującej swoje marzenia rodziny Pana Premiera.

I jedna tylko rzecz nie pozwala mi oddać się bezgranicznej, niczym niezmąconej beztrosce - to udręka minister Julii Pitery. Nie mogę patrzeć jak się kobieta męczy. 

Pani Julia jest osobą do szpiku kości uczciwą, wyczuloną na wszelkie nieprawidłowości w wydawaniu grosza publicznego. Każda zmarnowana złotówka z podatków sprawia jej ból niemal fizyczny. Cierpienie na twarzy pani minister od zawsze było jej znakiem firmowym i przepustką do wyborczych sukcesów (podatnicy lubią gdy ktoś cierpi za ich marnowane miliony).

Jednak ostatnio pani Julia cierpi podwójnie. Kto nie wierzy niech włączy TVN24 i sprawdzi. Tak umęczonej "pani od korupcji" nigdy wcześniej nie widziałem. Co jest przyczyną? Tak - to jej owa przysłowiowa uczciwość.

Pani Pitera pobiera sowite, ministerialne wynagrodzenie. Z naszych pieniędzy państwo wypłaca jej pensję w wysokości kilku średnich krajowych. Co owo państwo (czyli my wszyscy) dostaje w zamian? 300 gramów dorsza… Tak, po półrocznym śledztwie pani minister wytropiła PiSowskie nieprawidłowości w zakupie 300 gramów dorsza i 2 herbat.

Pani minister ma świadomość, że do stworzenia sześciostronicowego raportu, który dziś opublikowała nie trzeba było zatrudniać doskonale opłacanego specjalisty. Wystarczyłoby na tydzień oddelegować do tej pracy zwykłego referenta któregoś z ministerstw. Osobę o tak wyśrubowanych standardach etycznych sytuacja gdy sama stała się pasożytującym na podatniku trutniem musi boleć szczególnie.

Dlatego proszę Pana, Panie Premierze, żeby w swej wspaniałomyślności zdjął Pan z barków pani minister ten okropny ciężar. Z pewnością pani Julia podziękuje Panu i z ulgą powróci do znacznie mniej męczącego cierpienia za dietę poselską. 

No a  ja… Cóż, ja znowu będę mógł w pełni beztrosko oddawać się oczekiwaniu na cud.

W demokracji władza należy do ludu. Lud, mając podejmować właściwe decyzje, musi posiadać kompletną i rzetelną informację o tym, co się dzieje w kraju.

Gdy informacja docierająca do ludu jest nieprawdziwa, tendencyjnie spreparowana lub zmanipulowana lud nie może skutecznie decydować. Wtedy demokracja traci sens.

Poniżej próbka obiektywnej, właściwie zbilansowanej i pełnowartościowej substancji medialnej.

Człowiek na poziomie powinien umieć rozmawiać. Tej trudnej sztuki można się nauczyć. Jak? Najlepiej podglądając najlepszych. Ireneusz Krzemiński do najlepszych z pewnością należy – profesor, działacz społeczny, być może nawet autorytet (tego ostatniego nie jestem pewien, ponieważ dawno nie zaglądałem do Wyborczej).

Na łamach sobotniej (2 II 2008) Rzeczpospolitej pan Ireneusz Krzemiński rozmawia (polemika prasowa jest formą rozmowy) z Bronisławem Wildsteinem. Tekst pana profesora ("Wiatraki Wildsteina") jest odpowiedzią na wcześniejszy artykuł autorstwa byłego szefa TVP. Generalnie poszło o to, czy obecna władza jest populistyczna (jak twierdzi Wildstein), czy też nie jest (czego dowodzi Krzemiński).

Do nauki!

Wildstein napisał, że Platforma prezentuje "inteligencki populizm". Zwolennika Platformy (Krzemińskiego) okrutne te słowa zabolały tak bardzo, że postanowił dowieść Wildsteinowi jak dalece niemądre jest to, co napisał. I tu właśnie zaczyna się nasza nauka. Oto my, zwykli śmiertelnicy bez tytułu profesora i dostępu do łamów najświatlejszych gazet w kraju możemy podziwiać prawdziwą sztukę argumentacji i kunszt logicznego wywodu. Jak Krzemiński rozprawia się z wildsteinowym zarzutem? Patrzcie i uczcie się:

W pierwszej kolejności należy zakpić ("Populizm inteligencki" to, doprawdy, godna zachwytu pojęciowa wolta.) żeby czytelnik nie pomyślał przypadkiem, że rozmawiają dwie równe sobie strony. Koniecznie w tonie pobłażliwym, typowym dla relacji dorosły – dziecko. Gdy już pokażemy kto tu rządzi i jak bardzo śmiesznie mizerna jest inteligencja przeciwnika możemy rozwalcować go potęgą naszych argumentów.

Dlaczego więc Wildstein pisząc o "inteligenckim populizmie PO" bredzi? Bo ten, ten i ten punkt programu tej partii, jej hasła oraz kolejne działania są racjonalne, oparte na rzetelnej analizie danych i całkowicie wykonalne? Nie. Tak się nie dyskutuje (przynajmniej nie wśród profesorów). To byłoby zupełnie kontrproduktywne – Krzemiński powiedziałby, że tak jest, a Wildstein odpisałby, że wcale nie. Bez sensu. Można skuteczniej:

Populizm inteligencki… nie ma prawa występować w przyrodzie! Dlaczego? Ponieważ inteligenci to ludzie wykształceni i jako tacy na populizm są odporni. Skąd wiadomo, że są odporni? Bo głosowali na Platformę. A dlaczego głosowali na Platformę? Bo są odporni na populizm.

Inteligentniejsi z uczniów zaczęli się w tej chwili niespokojnie wiercić a bardziej przebojowi nawet zaczynają nieśmiało wyciągać ręce do góry żeby o coś zapytać. Tak, wiem o co chodzi i uspokajam, że pan Krzemiński też dostrzegł owo niebezpieczeństwo, które zaczęło się rysować na horyzoncie. Dlatego właśnie Krzemiński inteligencję definiuje bardzo ściśle i w sposób, który nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych: jest to "bardziej wykształcona część społeczeństwa". Bomba rozbrojona. Owszem, byli tacy, którzy podszywają się pod inteligencję, mają jakieś tam papierki (pewnie kupione w supermarkecie lub wydane przez uczelnię Ryzyka), może i przeczytali parę książek (ale z pewnością nie tych, które trzeba, a nawet jeśli te, to ich nie zrozumieli jak należy) i oddali głos na inne partie. Ale przecież powiedziano wyraźnie: inteligencja jest "bardziej wykształcona" i dlatego odporna na populizm, odporności dowodzi głosując tak, jak pan Krzemiński. Jeśli ktoś głosuje inaczej, jest owładnięty populizmem. Czyli jest "mniej wykształcony" i do inteligencji nie należy.

Wiem, trochę to zawiłe i można dostać od tego zadyszki płata czołowego. Dlatego nadszedł czas na żarcik. Profesor Krzemiński żartuje więc by dać publiczności chwilę na dojście do siebie: pewnie ci, którzy głosowali na PiS to, wg Wildsteina, "prawdziwa inteligencja"… Ha ha ha! A od tego to już tylko krok do "prawdziwych Polaków"… Ha ha ha! Ubaw po pachy… Ejże, nie wszyscy się śmieją? No co wy? Nie załapaliście? "Prawdziwi Polacy", Wildstein…

Gdyby nie była to Rzeczpospolita Krzemiński musiałby napisać dosadniej (np. "Wildstein, ty Żydzie!"). Na szczęście Rzepę czytają ludzie inteligentni więc można półsłówkiem. No i Wildstein leży i kwiczy.

W tym miejscu pan profesor porzuca temat populizmu (i słusznie, przecież bardzo logicznie dowiódł to, czego miał dowieść) i bierze się za inne twierdzenie Wildsteina: że oto następuje odbudowa wpływów establishmentu III RP. Więc jak – odbudowuje się czy nie? Nieważne. Nawet jeśli się odbudowuje i nawet jeśli nie jest to dobre to winnym powstania owego establishmentu w kształcie w jakim powstał jest… środowisko dzisiejszego PiS. Weźmy taką Kancelarię Prezydenta Wałęsy z obrzydliwościami typu Wachowski i Falandysz. Kto te bezeceństwa nam zafundował wg profesora? Kaczyńscy! Jak? Tego nawet Krzemiński nie próbuje opisać, ale przecież w tekście liczącym 100 zdań pomieścić wszystkiego nie sposób.

I tak już do końca tekstu – PiS jest niedobry bo "znajomi Kaczyńskich" są gorsi jakościowo od znajomych przywódców Platformy, PiS jest niedobry bo gra na ideologii narodowo-katolickiej, PiS  jest niedobry bo populistycznie poruszył masy odczuwające, że nie wiedzie im się tak, jak powinno, PiS jest niedobry bo…

Właśnie dlatego Platforma jest dobra (bo PiS niedobry). I to jest główna nauka z tekstu pana profesora. Tak właśnie można najprościej i szalenie skutecznie dowieść, że coś jest pozytywne, wartościowe i godne uznania. Wystarczy pokazać, że gdzieś jest coś, niedobrego, zdecydowanie gorszego i budzącego odrazę. PO nie jest populistyczna i nieudolna, ponieważ w PiSie biją Murzynów (a pewnie i innych "nieprawdziwych Polaków" też – uważaj "niedawny przyjacielu Krzemińskiego"…).

Argumentować uczmy się od najlepszych…

Zwłaszcza, że chętnie podzielą się z nami swą wiedzą. Profesor Krzemiński ma chwilowo sporo czasu bo jak sam pisze obecnemu rządowi jedno można zarzucić: że nie korzysta z pomocy wybitnych naukowców. A przecież "na najcichszy głos zaproszenia (…) przybiegłaby większość uczonych i ekspertów, aby wspomóc PO". Przybiegłby i pan profesor. Pozostaje mieć nadzieję, że pan premier przeczytał i zadzwoni w poniedziałek z konkretną propozycją. Podatnicy z radością zapłacą za trzytomową rozprawę na temat "Bracia Kaczyńscy jako twórcy patologii III RP". Z pewnością będą to lepiej wydane pieniądze niż te, które za twórczość do szuflady inkasuje minister Pitera…

Sobotnie prawybory Partii Demokratycznej w stanie Południowa Karolina wygrał pół-murzyn, senator Barack Hussein Obama. Zdobył on 55 % głosów sympatyków stanowej lewicy, druga lokata przypadła Hillary Clinton (27 %), trzeci był John Edwards (18 %). O wygranej Obamy zdecydowały głosy czarnych wyborców (80 % przeciwko 20 % dla Clinton). Biali wybierali raczej między Clintonową a Edwardsem.

Rzadko poruszam na blogu tematy tak dalece pozapolskie ale widząc kompletną niekompetencję naszych mediów w sprawach amerykańskich postanowiłem napisać tych parę słów, które będą stanowić choćby symboliczną przeciwwagę dla tych bredni, które miliony z nas usłyszą dziś wieczorem z ust spikerów prowadzących wieczorne wydania Faktów, Wydarzeń czy Wiadomości.

Primo: wbrew temu, co już ogłaszają portale (np. Onet) tryumf Obamy nie jest żadną "wielką niespodzianką". Sondaże od długich tygodni dawały mu komfortową przewagę w tym stanie. Stało się to, czego oczekiwano.

Secundo: wynik tych prawyborów może nie tylko nie "rozpędzić" zwalniającej ostatnio kampanii Obamy lecz wręcz… pogrzebać jego szanse na nominację. Dlaczego?

Tutaj właśnie dochodzimy do tego, co w amerykańskiej demokracji najpiękniejsze… Do pragmatycznego cynizmu, któremu dziesięciolecia doświadczeń kolejnych pokoleń spin-doctorów nadały cech prawdziwej sztuki. Sztuki, która służy jednemu tylko celowi: wygrać.

Przez całe miesiące Hillary Clinton wydawała się niezagrożona w swym tryumfalnym pochodzie po nominację. Do czasu pierwszych prawyborów, czy raczej caucusów (zebrań partyjnych) w Iowa, które to wygrał Obama. Sytuacja stała się dla pani Clinton tym bardziej niekomfortowa, że senator z Illinois prowadził również w sondażach przed kolejnym głosowaniem w New Hampshire. Pani senator wprawdzie odniosła niespodziewane zwycięstwo (potwierdziła się prawda, że czarnoskóry kandydat w stanach o małej liczbie czarnych wyborców podlega w sondażach sporemu przeszacowaniu w wyniku efektu działania politycznej poprawności) ale Obama wyrósł na równorzędnego kandydata uosabiającego dynamizm i zmianę. Taki Obama (nowoczesny, promodernizacyjny i ponadpodziałowy) to śmiertelne zagrożenie dla bardziej establishmentowej Clinton.

I oto nadszedł czas prawyborów w Południowej Karolinie, gdzie Partia Demokratyczna to w praktyce Partia Czarnych. Biała Clinton z czarnym (w połowie) Obamą z definicji nie miała tutaj żadnych szans. Jedyną niewiadomą było czy przegra 5, 10 czy 25 procentami głosów. Sztabowi stratedzy Clinton orzekli, że… im bardziej przegra, tym lepiej dla niej. I koniecznie musi zostać upokorzona przez czarnych wyborców (marzeniem było 90:10 ale i ostatecznie uzyskane 80:20 doskonale pasuje do założonego planu). Postanowiono przegrać więc do walki w Karolinie wysłano męża Hillary Billa, który "walczył" tak zręcznie, że każdego dnia odbierał jej średnio 2 % głosów. Do tego samej kandydatce "wyrwała się" uwaga umniejszająca znaczenie idola czarnej Ameryki Martina Luthera Kinga. Udało się – starcie w SC powszechnie zaczęto komentować jako walkę ras. Oczywiście Clintonowie jako działacze partii postępu (demokraci) muszą grać wg zasad poprawności politycznej więc w co drugim zdaniu zapewniają, że "nie chodzi o sprawy rasowe" (it’s not about race). Owe 5 słów pada z ich ust tak często, że nawet najbardziej opornemu wyborcy dawno już wryło się w świadomość, że właśnie o kolor skóry tu chodzi.

Obama jako kandydat czarnych jest zdecydowanie mniej groźny od Obamy-modernizatora. Wyborcy demokratów to 3 segmenty: biali, Latynosi i czarni. Na Obamę pozbawionego aspektu rasowego biali mogliby zagłosować znacznie chętniej niż na Obamę-wyraziciela frustracji czarnych. Nie wspominając już o Latynosach, którzy czarnych… no, powiedzmy, że ich nie kochają (czarny prezydent byłby niezwykle upokarzający dla Latynosów, zwłaszcza, jeśli zasiadłby w Białym Domu zanim zasiądzie tam Latynos). Clintonowie zagrali ryzykownie ale, jak sądzę, wygrają – postanowili maksymalizować nieuniknioną porażkę by z siły tryumfującego przeciwnika jak najwięcej użyć na swój pożytek (takie polityczne judo). Wystarczy przeczytać pierwszą lepszą notatkę o wygranej Obamy – najdalej w drugim zdaniu pada informacja, że wygrał dzięki temu, że dostał 80 % głosów czarnych. Jak zareagują wyborcy w bardziej białych stanach? Jak zagłosują latynoskie Kalifornia, Floryda czy Nowy Meksyk?

Przestrogą dla obozu Clinton może być los Rudolfa Giulianiego. On też miał fantastycznie sprytny plan – odpuścił wczesne prawybory w nadziei, że pozostali konkurenci będą się w nich bić tak zażarcie, że żaden z nich nie wyrośnie na zdecydowanego lidera. Wtedy do gry wejdzie on, który od miesięcy prowadzi kampanię na Florydzie i tam właśnie (pierwsze prawybory w naprawdę dużym stanie) zaprezentuje się jako nowy, świeży, pewnie idący po wygraną super-kandydat. Tymczasem na zdecydowanego lidera wyrósł J. McCain (o profilu wyborczym nieco podobnym do R.G.) a Rudy praktycznie przestał się liczyć (jeśli by się dziś wycofał z walki o nominację nikt by tego nawet nie zauważył). Jak widać nie zawsze "genialne plany" przynoszą swoim twórcom sukces. Może się zdarzyć, że nad aspektem rasowym walki o nominację demokratyczną przeważy jednak przypływ nowej energii w obozie Obamy, którą zawsze generuje efektowna wygrana (wygrał –> to poważny kandydat –> ma szanse –> zagłosuję na niego).

Jako zwolennik prawicy życzę jak najlepiej Obamie ponieważ (wbrew sondażom) sądzę, że to on będzie łatwiejszym przeciwnikiem dla kandydata republikanów. Demokraci z czarnym kandydatem na prezydenta przypuszczalnie pierwszy raz w historii przegraliby walkę o głosy Latynosów (druga po białych grupa etniczna w USA). Słabo także wypadliby wśród zazwyczaj prodemokratycznych Żydów (liczni np. na Florydzie) – antysemityzm czarnych i nie do końca jasne powiązania Obamy z islamem mogłyby skłonić ich do poparcia republikanina, zwłaszcza kogoś umiarkowanego, np. McCaina.

Tego ostatniego Clintonowie obawiają się najbardziej – stąd ostatnie głośne wypowiedzi Billa o tym, że starcie Hillary – John będzie niezwykle cywilizowane (najbardziej w historii) ponieważ oboje są sobie bliscy… Sygnał jest jasny: "wyborcy republikańscy, wybierzcie kogoś innego niż McCain bo głosując na niego głosujecie na kryptodemokratę".